İŞÇİYE, EMEĞE, ALINTERİNE, HAKKA, HUKUKA SAYGI GÖSTERMİYORLAR: 18 OCAK 2011 GÜNÜ DURUŞMA VAR ARKADAŞLAR

Çarşamba, Ocak 12, 2011

18 OCAK 2011 GÜNÜ DURUŞMA VAR ARKADAŞLAR

5 yıllık geçmişe sahip bir hak arama davası ; neler geçti, neler yaşandı? Bildiklerimiz, bilmediklerimiz, umursadıklarımız, umursamaksızın geçiştirdiklerimiz, iyisiyle, kötüsüyle tam 5 yıl. Dile kolay. Ve Yüksel Seramik işçileri bugün halen geçmişte nasıl yaşıyorsa ( yada yaşatılıyorsa ) aynen o şekilde yaşamaya devam ediyor. Belki biraz eksik, yada biraz fazla, çok büyük bir fark yok aslında. Ekmek yine de aslan ' ın ağzında.

Fotoğraflar pek çok şey anlatıyor aslında. O günlere şahit olanlar, içinde yaşayanlar hatırlar çok iyi.
Her şeyden bir sonuç çıkarmak gerekirse; bu işten de bir sonuç çıktı aslında; Cesaretle hak için uğraş verenler, mutlaka kazanırlar. Bir an olsun şüphe duymadan, bir milimetre geri çekilmeden, inatla..,

Kazandığımız davamızda ( hakkımız olanı almak için ) devam ettiğimiz yolda, alın terimizin son damlasına kadar karşılığını alabilmek için uğraştığımızı herkes gördü. Bir gram fazlasını değil, ama eksiğini hiç değil. Umarız ki, o gün; alın terini dökenlerin terlerinin her damlasının hakkını aldıkları gün olacak.

0 YORUM YAZ / YADA OKU:

Yorum Gönder

BURAYI MUTLAKA OKUYUN

Değerli Ziyaretçim , Bu sayfadaki yazılara yorum yazmak için lütfen sayfanın en altında bulunan bölümdeki " yorumu buradan yaz " bölümünü tıklayınız. Açılacak yeni pencerede daha önce yazılmış olan yorumları okuyabileceğiniz gibi yorumlarınızı yazdıktan sonra, adınız bölümünü istediğiniz gibi seçebilir ve yayınlaya bilirsiniz. Sayfamız hangi ülkelerden izleniyor bilmek isterseniz , en alttaki dünya haritasını tıklayınız. Kırmızı noktalar ziyaretçi konumlarını gösterir.
Ayrıca , sayfamız , alınteri dökenlerin haklarının korunması , bu amaçla hazırlanmış yasaların iyileştirilmesi , toplumun emek / hak bilincinin arttırılması , yaşadıklarımızın bizden sonrakiler için eğitici nitelik taşıması amacıyla hazırlanmıştır.

Saygılarımızla

İmza Kampanyasına Destek Ver Mobbing'e Karşı Çık

İşyerinde yaşanan psikolojik yıldırma, psikolojik şiddet, baskı, duygusal taciz, işyerinde terör gibi kavramları tanımlıyor mobbing. Cinsel taciz , yıldırma davranışları içinde yer alıyor ama tek başına bir yıldırma davranışı olarak nitelendirilmiyor. Ancak iş yerinde yaşanan her çatışma mobbing olarak nitelendirilmiyor. Yıldırma davranışlarının en az altı ay sürmesi, sistematik bir şekilde ve kötü niyetle belirli hedefe yönelik olması mobbing’i işyerinde yaşanan diğer sorunlardan ayırıyor. Deyim yerindeyse mobbing, birinin size kafayı fena halde takması ve hayatınızı zindana çevirmesi demek.

iş yerinde psikolojik baskıya ( mobbing'e ) dur demek için sizde mobbing türkiye sayfasını ziyaret edin ve imza kampyasına destek verin.

http://www.mobbingturkiye.net/

Bir Fabrika Hikayesi

1996 Yılı baharında , heyecan ve onur dolu , askerliğimi tamamlayıp memleketime döndüğüm zaman , yaşamımın ikinci safhasına başlayacak olmanın verdiği belirsizliklerle kalbim yerinden fırlayacak mış gibi atıyordu. Acaba şimdi ne olacaktı? Geleceğim kimlerin dudakları arasında şekillenecek ve ekmek sahibi olacaktım?

Biricik annemin dizlerinin dibinden ayrıldığım 1989 sonbaharından beri çalışmadığım , baba parası yediğim için , çalışmanın ne demek olduğunu , neye benzediğini tam olarak bilmiyordum. Çocukluğumda yaşadığım üç - dört yıllık çıraklık dönemim ve çok ender annemin zoruyla gittiğim pamuk toplama ve çapa işleri hariç çalışmanın ne olduğu hakkında en ufak fikrim yoktu.

Bir kaç ay boş gezdikten sonra bir gün şehrimizde kurulu ve yıllardır faaliyet gösteren bir fabrikaya iş başvurusu yaptım. Eskiden , buraya girmenin çok zor olduğu söylenirdi. Belki 20 yılda bir işçi alımı yaparlardı çünkü. Birileri emekli olacak ve kadro eksilecek ondan sonra alım yapacaklar , derlerdi. Benim şansım mı yerindeydi o gün , yoksa annemin arkamdan okuduğu dualar mı etkili oldu , bilmiyorum. Personel müdürünün karşısında heyecanla , kaskatı dikilirken tüylerim diken diken olmuştu. Gözlüklerini burnunun üstüne indirmiş , gözlüklerin üzerinden bana bakarken sanki kendi kendine söyleniyor gibiydi. " Evet , senin gibi genç , üniversite mezunu arkadaşlara ihtiyacımız var. " Bu sözleri o mu söylüyordu , yoksa bana mı öyle geliyor du? Hayal mi kuruyordum kendi kendime? " Telefon numaranı bırak , biz seni yarın arayıp getirmen gerekli belgeleri telefonda söyleyeceğiz , hazırlarsın o belgeleri , gelir işe başlarsın " dediğinde sözleri adeta kulaklarımın içinde dönüyor gibiydi. Ağzım yanaklarıma kadar uzanmıştır sanırım. Böyle bir sevinç milyonda bir yaşanır. Mutluluk dolu bu güzel haberi eve yetiştirmek için hemen ayrıldım fabrikadan. Fabrikanın önünden geçen yolda minibüs bekledim. Beklerken , önümde duran fabrikaya bakıyordum. İnanamıyordum kendime. Hemen bir kaç dakika içinde olmuştu herşey. İşe alınmıştım. Ben , kocaman giriş kapısı olan , içinde bir sürü tesisleri , bacaları , fırınları olan bu fabrikada çalışacaktım.

Anneme bu güzel haberi verdiğimde , ne kadar mutlu olduğunu anlatamam. Evde bir bayram havası vardı. Günlerdir süren hüzün sessizliğinin yerini yüzleri gülen insanların mutluluğuna bırakmıştı. Gerçekten de ertesi gün öğleden sonra ev telefonu çaldı. Görüştüğüm personel müdürünün kendisi idi telefondaki. Hazırlayıp getirmem gereken bir kaç belge söyledi. Sonra kapattı telefonu. Hemen o belgeleri hazırladım. Akaşam doğru fabrikaya gittim, belgelerimi teslim ettim. Bana ertesi gün sabah işe gelirken hangi durakta saat kaçta beklemem gerektiğini söylediler. İşte bu kadar kolay olmuştu.

Ertesi gün sabah , bize çok yakın olan okulun önündeki yolun kenarında beklemeye başladım. Bir kaç dakika sonra servis geldi. Bindim. Fabrikaya gittik. Benimle beraber toplam onsekiz kişi daha işe alınmıştı. İçeriye girdiğimde yeni hayatımın eskisinden çok farklı olacağına emindim. Bir kere şehirdeki diğer işlerde çalışanlardan daha fazla ücret alacak , daha iyi bir hayatım olacaktı. Öyle iyi maaş ödüyorlar mış ki , parayı harcamaya yetişemeyecek mişim. Öyle diyorlardı.
Ben sormadan anlatıyorlardı her şeyi.

O gün bizleri fabrikanın tesisleri içinde gezdirerek genel bir tanıtım yaptılar. Her bölümüm ayrı sorumluları vardı. Bazı yerler çok gürültülü , bazı yerler çok tozlu , bazı yerlerde çok sıcak, bazı yerlerde ise her üçüde mevcuttu. Bunların en az birini fabrika içine giren herkes görüyordu. Bizleri fabrikada gezdirirlerken öğrendik ki , aynı fabrikanın daha modern teknolojili olanı hemen yan arsada yapılmakta imiş. Henüz inşaat safhasındaki fabrikayı anlayabilmek için önce burayı tanımamız gerekiyormuş. Yaklaşık bir haftalık tanıtım sürecinden sonra , bizleri , yeni yapılacak fabrikayla aynı teknolojide üretim izmirdeki bir diğer fabrikaya eğitime gönderecekleri bilgisini aldık. Oraya beşer kişilik gruplar halinde otomobille gidecek , her bölümü dolaşıp öğrenecektik. Öyle de oldu. Yaklaşık onbeş gün boyunca beşer kişilik gruplar halinde sırayla izmir'deki fabrikaya günübirlik gidip geldik. Ancak yol işkencesi bizleri mahvediyordu. Ayrıca bu şekilde yeterince verim alamamışlardı. Bir süre izmir'e günlük gidip gelmelerden vazgeçildi. Kendi fabrikamızda ( artık benimsemiştik bu fabrikayı , en azından kendim için bunu rahatlıkla söyleyebilirim ) eğitimlere devam edildi. İşin teknik detaylarına girildi. Konkasör ünitesinde yapılan işlemlerden tutunda , bantlarda , bunkerlerde , lepolde , silolarda , fırında , yapılan tüm işlemler teknik ve uygulamalı yöntemlerle öğretildi. Bu süre zarfında öğrendiklerimi kitap haline getirmeye başlamıştım. Bir gün bu kitaba baktığım da , kendi kendime güleceğimi düşünüyordum. Benim için çocuk oyuncağı kadar kolay öğretiler olarak kalacaklardı o sayfalarda.

Birgün , artık yeni yapılmakta olan fabrika sahasında gezmemizin daha doğru olacağını , çünkü fabrikanın en saklı yerlerini dahi çok iyi bilmemiz gerektiğini , ilerde olası çıkacak arıza ve sorunları çözmekte zorlanmamamız için olabildiğince tüm detayları kafamıza kazımamız gerektiğini söylediler. Emir demiri keser demişler. Bizler " yatırım " adını verdiğimiz fabrika inşaat sahasında yapılan her türlü inşaat faaliyetini inceliyor , yeni sistemle eski sistem arasındaki farkları ve benzeşlikleri tespit edip , teknik karşılaştırmaları yapıyorduk(m). Modern ve dev gibi yeni stok sahasından , konkasör ünitesinden , farin değirmenlerine , otomatik kantarlardan , havalı nakil vasıtasına , elevatörlerden siklonların en ince büklümlerine , fırın girişinden soğutma arabasına , redler zincirinden klinker silolarına , çimento değirmenlerinden ayrıştırıcılara , bunkerlerden paketleme ünitesine kadar tüm birimleri teker teker dolaşıyor , her türlü yeniliği , teknik üstünlüğü defterlerimize kayıt ediyorduk. Sistemin , eski sistemden en farklı yerleri siklonları , yakıt sistemi ve soğutma arabasında idi. Aslında , doğrusunu ifade etmek gerekirse yatırım , eski fabrikadan on kat daha fazla üretim yapabilecek tarzda , bilgisiyar donanımlı , kolay kullanımlı ve daha karmaşık olarak inşaa ediliyordu.

Her gün araştırma, inceleme , öğrenme ile geçiyordu. Kimi zaman yorulanlar oluyordu. Yer altında kalan bölümlerde , karanlık içinde oturup dinleniyorlar ve muhabbet ediyorlardı. Bazen günün yarıdan fazlasını yer altındaki bu yerlerde geçirenler oluyordu. Tenekelerin içinde inşaat tahta parçalarını yakıp ısınmaya çalışıyorlardı. Çünkü hava bazen güneşli olmasına rağmen soğuk olabiliyordu. Yine de muhabbetler alınacak yüksek ücretlerden , yaşam standartlarının ne kadar yükseleceğinden öteye geçmiyordu yer altında. Bir gün stokhol'de bir kaç kişi geziyorduk. Stokhol robotunun üzerinde araştırma yapıyorduk. Olası çalışma sistemini bulmak için uğraşıyorduk. Yatırım müdürü karşımıza çıktı. Gülerek " nasılsınız çocuklar " dedi. Sonra , yatırımın büyüklüğünden , eskisine nazaran ne kadar fazla üretim yapabileceğinden bahsetti. Bir süre daha konuşup ayrıldı yanımızdan. İyi birine benziyordu. Orta yaşın üzerindeki bu adama kalbim ısınmıştı. Gayet nazik davranıyordu bizlere karşı.

İş başladığımdan itibaren yaklaşık bir buçuk ay kadar geçmişti artık. Ortama alışmıştım. Her sabah içeri girerken bizlere verilen giriş - çıkış kartlarını kapıdaki saatli otomata basıyor , giriş ve çıkış saatlerini kartıma işliyordum. SSK her ay yatıyor , ayda avans ve maaş olmak üzere iki kez para alıyordum. Henüz aktif olarak çalışmadığım için asgari ücret ödeniyordu ama , bir kaç ay sonra yatırım devreye alındığında ve üretime başladığımızda maaşımda artacaktı. Hayatım tam bir düzene girecek , evlenecek , çocuk sahibi olacak , anneme ve babama da bakacaktım. Her şey o kadar güzel di ki.
Her vardiya da bir öğün fabrikada süper yemek çıkıyordu. Başka hiç bir fabrikada böyle yemekler çıkması mümkün değil. Baretimiz , iş elbisemiz , eldivenlerimiz , ayakkabılarımız..kısacası her şeyimiz dört dörtlük idi.

Her akşam eve dönerken , evimizin bulunduğu sokağa girdiğimde mahallenin bekar kızları bana bakardı. Göz süzerlerdi. Hatta bir kaç defa gördüm ki , şehrin başka mahallelerinden gelen aileler evimize misafirliğe gelmişler. Bana bakmaya. Yanlarında kızları...Böyle şeyleri hiç hazzetmem. Ortadana kaybolurum hemen. Komşularımızdan bir kaçı fabrikamızda taşeron olarak çalışırlardı. Beni gördüklerinde " mühendis bey nasılsınız " derlerdi. Fabrikada işçi olarak bulunmama rağmen " mühendiz bey " derlerdi. Arkasında bir alay mı vardı bu sözün , yoksa daha sonra benden bir şey mi isteyeceklerdi , bir çıkar mı gözetiyorlardı , daha çözebilmiş değilim.

Birgün , öğle yemeğinden sonra , montajı henüz yapılmakta olan fırın kafası ateşleme ve enjeksiyon sistemini incelemeye gittim. Hava güzeldi. Hatta sıcak bile diyebiliriz. Yine arkadaşyarın çoğu yer altındaki muhabbet merkezine gitmişlerdi. Bazıları farklı yerlerde geziyor , bir kaçı da soğutma arabasının arka tarafında ayakta sohbet ediyorlardı.
Sabah tamamen fırına sıfır kapalı olan kapak kısmına ateşleme sistemi montajı yapılıyordu...Montajcı işçiler henüz gelmemişlerdi. Elimdeki not defterine notlarımı almaya başladım. Şema çıkartmaya başladım....Enjeksiyon sisteminin , püskürtücülerinin yerlerini , çaplarını , hangi malzemeden üretildiklerini....

Gözlerimi açtığımda karşımda bembeyaz gülümsemesiyle güzel bir bayan bana bakıyordu. Yoklukla varlık arasında bir yerlerde geziniyordum. Bembeyaz tavan , güzel bir yüz...Gözlerimle etrafımı tarafıdığımda farkettim ki burası bir hastane. Ayak ucumda kıpkırmızı yüzüyle babam bana korkuyla bana bakıyordu. Yıkılmış bir haldeydi. Sol tarafta işçi arkadaşlarımdan bir tanesi vardı. Ellerini birbirine kavuşturmuş , önüne bakıyordu. Hemşirenin " kendine geldi " sözünü duymuştum. Ama bir anlam verememiştim ilk anda. Sonra hemşire bana sorular sormaya başladı ( herhalde hemşire idi) bu arada kafa derime bir şeyler yapıyordu. " ağrıyan yerlerin var mı " diye soruyordu. Ağrıyan veya acıyan yerimi söyleme imkanım yoktu ki...Henüz ne olduğunu bile anlamamıştım. Neden hastanedeyim , neden kafamı oynatıp duruyorlar, bilmiyordum...İşçi arkadaşım ellerini yana sarkıtıp konuştu nihayet. " fırın kafasının bulunduğu yerdeki dar açıklıktan soğutma arabasının inşaat halindeki iç kısmına düşmüşüm , oradan fanlar için açılmış olan yan delikten dışarıda durmakta olan dev fanın üzerine yüz üstü düşmüşüm...Beton zeminlerin arasından geçip , inşaatta kullanılan demir çubuklara değmeden fanın üzerine kadar gelebilmem için almam gereken yolu hayal edince ikinci bir şok yaşadım. Yaşamam bir mucize idi. Arkadaşım anlattıkça hafızam yerine geliyordu.

Bir süre sonra bacaklarımda acı hissetmeye başladım. Zaten hiç kımıldayamıyordum. Bu daha acı vericiydi benim için. Hemşire yırtılan kafa derime dikiş atma işini bitirmiş , mikrop kapmayı önleyecek şekilde pansumanlayıp kapatmıştı. Etrafıma kulak kabartıyordum. Başımı sağa sola çevirmek acımı arttırdığından hareket etmiyordum. Bir kaç kişi birbiriyle konuşuyordu. ( - Belediyenin ambulansı arızalıymış , - hastane ambulansı götürür ama benzin parasını kim ödeyecek , ödenek yok , benzin alamıyoruz ) türünden konuşmalar kulağıma geliyordu.

Yanılmıyorsam , gözlerimi açtıktan sonra bir yarım saate yakın acil servisi meşgul ettim. Ancak gözlerimi açıncaya kadar ki süreçte ne kadar orada yattığımı kesin olarak bilmiyorum. Zaman kavramını orada yitirmişim.

Beni eski bir ambulansa koydular. Üzerimde eski bir battaniye vardı. Yolda ne derece rahatsız çektim , yol ne kadar sürdü hiç hatırlamıyorum. Gözlerimi tekrar açtığımda Aydın SSK hastanesinin acil servisinin önünde beni ambulanstan indirmeye çalışıyorlardı. Battaniye ve sedye ile ilgili konuşmalar geçtiğini hatırlıyorum. Sağlık durumum hakkında hiç bir söz duymadım o an.
İyi bilmiyorum , sanırım beni acil servis kaydı ile hastaneye aldılar. Röntgen filmleri vs. çekildi. Sonra beni beyin cerrahi kliniğine yatırdılar. Orada beş gün yattım. İlk iki gün hiç bir yerimi kımıldıtamadığımı biliyorum. Tüm kas ve eklem sistemim çalışmaz durumda idi. Yalnızca bakınıyordum etrafa. Allah hiç bir kuluna böyle bir şey yaşatmasın. Kolumdan yediğim serumların hesabını hatırlamıyorum. Günde beş veya altı şişe değişiyor olmalı idi. Sağolsun , doktor her gün sabah öğlen akşam yanıma gelip eklem , kas ve sinir sistemimde olası sorunları tesbit etmeye çalışıyordu. Üçüncü gün sabahında ayaklarımın altında gıdıklandığımı biliyorum. Aynı zamanda ayak parmaklarımı oynattım. Sağa sola bakmanın ötesinde konuşuyor , az da olsa bir şeyler yiyebiliyordum artık. Beşinci gün ise ayağa kalkıp gezebiliyordum. Olası hayati tehlikeleri atlatmıştım. Meğersem taş gibi sağlam bir bedene sahipmişim Allaha şükür. Hele kafam...Sadece sekiz on dikişlik müdahele ile yırtmıştım. Sağ bacağımda tespit ettiğim yırtık için dikişe gerek görülmedi. Kendiliğinde zaman içinde ( sekiz yılda ) tamamen kayboldu. Kafamda da bir iz kalmadı.

Doktor benim teskeremi elime verdiğinde çok mutluydum. Hasataneden evime geldiğimde yatmaktan nefret etmiş olduğumdan ya oturuyor yada evin içinde geziniyordum öylesine. Arada kaslarımı canlandırıcı hareketler yapıyordum.

Belki yedi günlük bir rapor vermiştir doktor , benim tüm itirazlarıma rağmen. Şu an tam hatırlayamıyorum. Evde kaldığım günlerde , fabrikadan bir kaç arkadaş beni ziyarete geldi. Sağlığımı sormaya gelmişler. Sağolsunlar gelenlerde , gelmeyenlerde.

Raporumun bittiği gün hemen fabrikaya gittim koşa koşa. Canımı almayı denemiş bu fabrikaya bin canım olsa veririm diye düşünüyordum. Ailemin gelecek kaygılarının son bulacağı bir yaşamı sunacak fabrikamı her şeyiyle seviyordum. İçinde gezerken , araştırırken , öğrenirken yeni bir dünyanın kapılarından geçerken duyduğum mutluluk hiç bir mutluluğa benzemiyordu. İcabında arızalanınca bin dereceden çok ısıların geçtiği siklonların , fırının , soğutma arabasının içine girecektim. Yada tonlarca ağırlıktaki bilyalarla dolu onlarca tonluk değirmenlerin içine girip arızalarına bakacaktım. Ekmek kapım , gelecek kaygılarımın sonuydu fabrikam.

Hastaneden sonraki ilk iş günümde , onyedi işçi arkadaşımın izmirdeki fabrikaya bir ay için eğitim amacıyla gönderildiğini öğrendim. Daha yeni gitmişlerdi. Talebimle beni de gönderdiler. Onsekiz arkadaş , bornova'da , ege üniversitesi hastanesinin karşı tarafında kalan metruk , tek katlı , bahçeli , eski bir evin içinde yaşamaya başladık. Kafadan onkesizi üçe bölmüşler ve altışar kişilik vardiyalar halinde fabrika içinde uygulamalı eğitim yaptırıyorlardı. İşte , realite ile karşı karşıya bulunuyorduk. Mücadele başlamıştı. O günlerde anlamadığım şey buydu. Mücadele başlamıştı. Onsekiz kişiden dört kişi en rahat konumda çalışacak diğerleri saha tabir edilen alanlarda istihdam edileceklerdi. Yüksek okul mezunu dört kişiden biri ben olduğum için doğal bir seçimle seçilmiş o rahatlık içinde çalışacakve diğerlerinden bir kaç kuruş daha fazla ücret alacakların arasında ben de vardım.

Anlamadığım bunun gizli bir savaşa dönüşmesiydi. Bazı arkadaşlarımın davranış biçimleri değişmiş , otoriter , öne çıkma heveslisi tavırlar sergilemeye başlamışlardı. Umurumda değildi aslında. Ha beş kuruş fazla , ha beş kuruş aşağı...İşimi sonuna kadar seviyordum.

30 günlük eğitim sürecinde fabrikanın konkasör ünitesinden paketleme ünitesine kadar her yeri birer birer öğrendim. Pişiri adayı olduğum için , özellikle beni fırınların yönetildiği yerde eğitim veriyorlar ve fırınları en çok etkileyen , siklonlar , fırın girişi bölglerine bilgi anlamında daha etkin ve hakim olmamı istiyorlardı ustalar. Çok değerli ustalarla oturup muhabbet ettim. Onların bilgisinden , görgüsünden faydalandım. Bu nedenle hep daha fazla bilmek , daha fazla yapmak istedim. Hiç kimse elinde blog not taşımazdı , benden başka..Hiç kimse detay sorular inşa edemezdi , benden başka...

Birgün , fırın girişini daha detaylı incelemek üzere , elimdeki blog klasörümü odaya bıraktım , girişe indim. Orada sekiz santimlik bir delik açılmış , dışardan oksijen temin edilmeye çalışıyordu. Neden böyle bir deliğe gerek duyulsundu ki...Zaten brülörler içerisinden hem yakıt hem oksijen püskürtülüyordu.

İnceleme işim bitmiş , düze çıkmış, gerekli soruları yazmış ve başka bir soruyu hazırlamaya çalışıyordum. Yanıma geldi ustam, Suat , dedi, bu şekilde not alan , sorun bulan , soru çıkaran ve cevap arayan kimse yok senden başka, herhalde sen fabrikaya diğerlerinden daha fazla yarayacaksın. Sonra , eline aldığı klasörümden not aldığım sorularımı okuyup birer cevaplamaya başladı. Sözle verdiği cevapları , sorularımın karşısına kendi el yazısıyla yazıyordu.

Bir gün ilkokul çocukları geldi fabrikaya. Eğitim amaçlı bir gezi düzenlemişler , merak etmişler ve gelmişlerdi. Hepsi en az benim kadar meraklı, bilgiye aç , öğrenme delisiydiler. Ele avuca sığmıyorlardı. En çok fırın kafasından içeri bakmayı , fırınları gözlem altında tutan termal kameraların gönderdiği sinyallerin sonuç olarak yansıdığı monitörlere bakmayı seviyorlardı. Bildiğim şeylerden biraz anlattım onlara. Öğrendiklerimi öğretmeyi seviyorum.

Bir akşam vardiyasın gelmiştim. Saat akşamın dokuz sularıydı yanılmıyorsam. Teknik cihazların bir bölümü sapıtmaya başlamıştı. Barometreler üçüncü siklondan ikinci siklona farin iniş boğazının tıkandığını söylüyordu.
Koşa koşa olay mahalline gittik hep beraber. Hemen oksijen kaynağı hazırlandı. Daha öncede bir kaç kez kesildiği anlaşılan bölgenin hemen üst bölümünden bir delik açılmaya başlandı. Çok tehlikeli bir işti. Birden bire boşalması ihtimali olan yüksek sıcaklıktaki farin , tıpkı bir civa gibi hareket edebilir , ne zaman ne tarafa ve ne hızda akacağı belli olmayan bir hareket tarzı gösterebilir. Her türlü canlı organizmayı yutmaya hazır bir canavar...

Boğazda delik açan kaynakçı , çekilin , çekilin diye bağırıyordu. Herkes üst katlara çıkan merdivenlere koştu. Yere boşalan farinden kurtulmak için dayandığım korkuluğun üzerine çıkıp oturdum. Sonra , açılan delik tekrar kapatılıp , etraf temizlendi. Sorun , ancak vardiyamızın sonuna doğru tamamen giderilmiş ve fırın henüz devreye alınmıştı ki , vardiyamız sona erdi. Yeni gelen vardiyaya muhabbetle karışık durum anlatıldı. O noktada daha dikkatli olmaları istendi.

Yine bir başka gün , fırınlardan birtanesinin içindeki düşen ateş tuğlalarının sayısı artıp fırında hasar verme tehlikesi arttığından , gerekli tamirin yapılıp , tuğlaların yenilenmesi için fırın duruşa geçirildi. Fırın içi boşaltılıncıya kadar ağır devirde çalıştırıldı. Sonra soğutma işine geçildi. Soğutma sürecinde fırın dönmeye devam etti.

Fırın kafası açıldığında bir günden fazla soğuması için çaba sarfedilmesine rağmen , içeriden yüzümüze vuran sıcak hava bizi tedirgin ediyordu. Atmosfer havası soğuk olduğu için bu sıcaklık bir yerde sauna etkisi yapıyor ve terlememizi sağlıyordu. Yani güzeldi bir yerde. İçeri girmenin tehlikesi halen yüksek olduğundan biraz daha beklendi. En büyük tehlike , içeriye uzatılan yürüme tahtasının üzerinden düşmek , ve derin farinin çok yüksek sıcak olan bölümünde ayaklarını kaybetmektir. Bu tehlike bertaraf edilmiş olsa bile , düşen veya soğuma etkisi ile düşme tehlikesi olan tuğlalardır tedirgin etmesi gereken. Böyle bir tamirat sırasında, düşmüş bir tuğlanın boşluğuna bastığı sırada , geri kalan tuğlaların birden bire, düşen tuğlanın boşluğunu kapatması ile bir işçinin ayağını bilekten kaybettiğini anlatmışlardı. Bu bana çok korkunç gelmişti. Buna rağmen fırının içine girip inceleme ve öğrenme dürtümü alt edemedim.
Müthiş sıcak , müthiş boğucu atmosfer...Aldığın her kuruş helal işçi arkadaş diyordum kendi kendime.
Kontrolden sonra, fırının daha da soğuması gerektiği anlaşıldığından beklemeye devam edildi. tamirat sırasında ise 30 günlük süremiz dolduğundan orada bulunamadık. Bu ise benim için büyük bir talihsizlik idi.

Burada olayları anlatırken tam olarak zaman kavramını tarihsel bir sıraya koymayıp , bir döneme ait olaylar zinciri şeklinde anlattığımdan dolayı , önce anlattığım bir olay sonra anlattığım olaydan daha sonra vuku bulmuş olabilir. Aradan geçen neredeyse 11 yıllık zaman ( bugün 12 mart 2008 ) tarihsel dizin oluşturmama engel oluyor.

Buraya kadar anlattıklarımda pek bir garipsenecek veya niye anlatıyor bunları bize dedirtecek bir taraf yok. Farkındayım.
Olay burdan sonra başlıyor.

Efendim , Tekrar şehrimizdeki yatırıma dönmüştük. İnşaat büyük bir hızla ilerliyordu. Gerçi biz yokken bir kaç inşaat işçisinin yükseklerden düştüğünü duymuştum. Akibetleri hakkında bir bilgim yok. Belki de hatırımda kalan bu anlatımlar , böyle fabrika tipi inşaatlarda sıklıkla kazaların ve ölümlerin olduğu yönünde olabilir. Ancak söylentiler iki inşaat işçisinin fabrika inşaatı sırasında hayatını kaybettiği yönünde. Herneyse, doğruluğunu net bilemeyeceğim bu hususu burda keseceğim.

Bir gün beni bir kaç ustabaşının bulunduğu bir odaya aldılar. Düşme olayımla ilgili sorguya çekiliyordum. ' Neden düştün' gibi salakça bir soru sormak kimlerin harcıdır? Bu soruyu sordular. Ben ne cevap verebilirdim ki ' Ben düşmekten ve yaralanmaktan zevk alıyorum , aradabir canım sıkıldıkça düşerim ' mi diye cevap vermem bekleniyordu? Hayır , nihayet , inşaat sahası içinde dolaşıp , fabrikanın çalışması sırasında oluşabilecek arızaları ve sebepleri , nerede hangi mazemelerin ne şekilde kullanıldığını ve çalışma sistemlerini bilmemiz , öğrenmemiz , hatmemiz gerektiğini söyleyenler kendileri idi, yani fabrikayı yönetenler. Bizleri inşaat sahasına gönderenler kendileri idi. Hiç bir güvenlik tedbiri olmayan , inşaat sahası içinde her an yerleri değişen makinalar , çelik halatlar , borular , beton bloklar elbette bir kazaya her zaman sebep olabilirler. Bu her yer için geçerli.

Ancak benim verebileceğim cevap bu değildi. Bu nedenle hatırladığım kadarıyla ' bir kazadır oldu, bundan sonra olmaz' dedim. Bir şey oldumu , bir iz bıraktımı diye sordular. Ben de ' hayır bırakmadı , gayet sağlamım ' diye cevap verdim. Bunun dışında başka hiç bir soru sorulmadı. Benden yazılı bir tutanak istenmedi. Bu sorgu işinden bir kaç gün sonra olsa gerek, öğlen yemeğinden çıkmıştık. Arkadaşlarla hep beraber tekrar saha inceleme , araştırma ve öğrenme faaliyetlerine başlamak üzere yatırıma doğru gidiyorduk. Şimdi hatırlayamayacağım biri geldi yanıma sessizce. Seni muhasebeden çağırıyorlar , dedi.

' Seni muhasebeden çağırıyorlar ' demek , sonun geldi demektir bu tür yerlerde. Abbas yolcu. Ortada , neden soracak kimse bulamadım. Böyle anlarda nedense hep bütün yetkili şahıslar ortadan kaybolurlar. Yanınıza verdikleri bir güvenlikçi ile beraber dolaşır ve elinizdeki zimmetleri teslim eder , muhasebeye gider , hellalik alır ve kapıdan güvenlik tarafından uğurlanırsınız.

Benim sonuma giden yolda bu şekilde işledi. Aynen. Düşene hiç kimsenin yardımcı olmadığı bir mekan burası. Artık yoksunuz. Ne hatırınız var artık, ne arkadaşınız. Tüm ilişkilerinizin çıkarlar üzerine kurulduğunu anlarsınız kapıdan çıkarken. Ve içinizde derin bir eziklik duyarsınız. Canınız pahasına yapmaya çabaladığınız işinizi bir başkası yapmaya çoktan başlamıştır.

Oysa , ilk günlerin hevesini artttırmak için midir nedir , hep böyle düşme ve muhtelif kazalar sonucu sakatlananlara dahi fabrikanın yardımcı olduğu , durumuna uygun hafif bir işe kaydırıldığı , kimsenin mağdur edilmediği anlatılırdı. Nerede? Şimdi benim için bir hayal olan o fabrikada. Kimler anlatırdı? Bir zamanlar ağızlarına bakıp , her sözlerine inandığımız müdürlerimiz. Müdürlerimiz....

İnsan soyunun zaman içinde boyunun kısaldığına dair bilimsel rivayetler anlatılır kimi zaman. Yer çekimi etkisiyle insanoğlu gün geçtikçe kısalıyor demek bu. Birde , insanın maymun soyundan geldiği rivayetler vardır. Sıklıkla yaşadığımız sosyal , iş , siyasi ve ekonomi temelli çatışmalar bu tezi doğrular nitelikte bence. Dinciler bana kızabilirler. Ancak , insan karakterindeki bozulmaları neyle açıklayacaklar. Gittikçe vahşileşiyoruz. İnsan ırkı - vahşi olarak nitelendirdiğimiz hayvan ırklarıyla karakter takası yapıyor gibi.

Eve zamansız gelişimden Anneciğim bir şeyler çıkarmıştı. Kapıdan girerken yüzümün kapkara olduğunu sanıyorum. Hiç bir şey söylemeden yatağımın üzerine uzanıp ağlamaya başladım. Artık ben bir işsizdim.

İlk şoku atlatmak çok zordur. Hele hele size verilen vaadler hayal ettiklerinizin aynısı ise. Ve o hayalleride suya sizinle beraber gömdülerse. Bittiğinizin resmidir. Uzun süre kendinizii toparlayamazsınız. Kimseye derdinizi anlatamazsınız. Çünkü utanç duyarsınız. Bu utancın kaynağı siz değil , sizi kapı önüne atanlarındır. Sahipsiz bir kedi yavrusu gibi....Her an ezilme tehlikesi içinde.

Aradan geçen uzunca sayılabilecek bir süreç sonra ancak kendimi toparlayabildim. Bir gün gittim tekrar iş başvurusunda bulundum. Cevaplanmadı başvurum. Sonra genel müdür ile görüşmek için telefon açtım bir kaç kez. Hiç birinde kendisine ulaşamadım. Bende bir dilekçe ile posta yoluyla başvurdum. ' Neden fabrikadan atıldım ? ' diye sordum. Özlük dosyama bakmışlar. Dosyama göre ben kendi isteğimle ayrılmışım. Altında genel müdür imzası , personel müdürü imzası. Bir süre baktım elimdeki kağıda boş boş. Hiç bir anlamı olmayan kağıda. İfadesiz , bilinçsiz , inançsız ...

Vasat insanlar için bazen , o büyük insan ,eli öpülesi insandır , derler. Bu ağırıma gider. Eli öpülesi insan , kimsenin hayatıyla oynamaz , hele de asla böyle dalga geçmez.

Şimdi umurumda mı bütün bunlar. Hayır. Kesinlikle hayır.

Aradan bir süre geçtikten sonra merak edip *** hastanesini aradım. Karşımda hemşirelerden biri olmalıydı. Tarihi ve tam ismimi verip deftere bakmasını rica ettim. Hemşire benim o tarihte hastaneye soğuk algınlığına bağlı bir hastalıktan dolayı geldiğimi söyledi. Defterdeki kayıtta böyle yazıyor , dedi. İçimde kopan bir şeyler dağılarak buharlaştı ve zihnimi açtı.

Anladım ki , yaşamımın ve ölümümün hiç bir değeri yoktu birileri için. Bir rica ile istediklerini yaptırıyorlar , istedikleri şeyleri kamu hizmetlilerine rahatlıkla gördürüp bir çok sorumluluktan kendilerini kurtarabiliyorlardı. Eğer ben , o kazadan sonra hastanede ölüp kalsaydım , eminim ki , soğuk algınlığına bağlı bir hastalıktan dolayı ölmüş biri olacaktım herkes için. Ve ortada hiç bir suçlu olmayacaktı.

Ben yalnızca yaşadığım bir FABRİKA HİKAYESİNİ özetleyerek anlatmaya çalıştım. Bu hikayede hiç kimsenin ve kurumun adı , sanı geçmemiş olmakla beraber , arzu edenler üstlerine alınabilirler.

Beyinler değişmesi için nesillerin değişmesi yetmiyor. Her yeni nesilde güzel şeylerde doğup büyüyor ise de maalesef dede'den kalma yöntemlerle politika yürütmekten , ağalık prensiblerini uygulamaktan vazgeçemeyen , insan hayatına değer vermeyen doğmatiklerde yaşamaya , fikirleri sonraki nesle aktarılmaya devam ediyor.

Saygılarımla

İkinci Hikayemiz

Biraz daha kısa bulabileceğiniz ikinci hikayem , ilk hikayemden takriben sekiz ay sonra yine memleketimizin güzide fabrikalarından birine başvurumla başlıyor. Gayet bilinen , sıradan başvuru döneminden sonra işe alındım. Ne kadar mutluluk verici bir olay işe alınmak. Pek çok kişi arasından seçilip tercih edilmek... Muhteşem bir duygu. Kendime olan güvenimin artmasına neden oldu doğrusu.

ilk günümü hatırlıyorum. Beni işe alma aşamasında yapılacak olan iş gösterilmiş , iş sahası dolaştırılmış ve işe başlama kararı şahsıma bırakılmıştı. Bu derece adil , açık , kaliteli bir işe alım sürecini bir daha görebilecek miydim?

Gördüğüm buhar kazanları, yer altı sistemleri , boya makinaları , iplik makinaları beni etkilemişti. Bakım ve onarımını üstleneceğim cihazları elimin altında idi. İşe kabul etme sürecinden sonra , yarın gel başla , denildi.

Ertesi sabah servis aracına bindiğim zaman dünya bir başka göründü gözüme. İlk iş tecrübemi yaşadığım fabrikamdaki ilk günüm gibi hissediyordum kendimi. Gayet dinç , sağlıklı, genç ve iş yapma isteğiyle dolu idim.

Kabul sürecinde gezdirildiğim yere getirildim. Her taraf buhar , boya , yerler su...Yer altına doğru inen kanallar....Sıcak borular. Havalı çalışan sistemler. Saha üzerinde hareket eden bir büyük bir de küçük elektrikli vinç. Her şey bunlardan ibaret. Ve bu makinaların alt bölümleri...Yer altında kalan bölümleri. Buhar vanaları , eşajörler vs...İki usta vardı karşımda. Bir tanesi şef , diğeri eleman şeklinde ayırım yapmışlardı. Bende herhalde çırak olacaktım. Yada kalfa...Bilemiyorum artık. Bildiğim bir tek şey var , fabrikanın en pis yerlerinden birine gelmiştim. Tabir olarak pis ...Yoksa adam yemiyorlar burda. Tanıştık. Ben falan filan , usta 1 falan filan , usta 2 falan filan...Burası sigara içme odası...Saat 10:00 - 10:15 arası sigara ve dinlenme molası , isteyen su içebilir sebilden. Camekanlı kapalı , pis bir oda. Arada bir temizleniyor. Öğleden sonrası yine saat 14:00 - 14:15 arası sigara molası. Molalar sırayla veriliyor.

///// sonra devam edeceğim ///

İŞÇİYE, EMEĞE, ALINTERİNE, HAKKA, HUKUKA SAYGI GÖSTERMİYORLAR

Çarşamba, Ocak 12, 2011

18 OCAK 2011 GÜNÜ DURUŞMA VAR ARKADAŞLAR

0 YORUM YAZ / YADA OKU:

İzleyicilerimiz

Çimse'li işçiler yasal hak arayışında

BURAYI MUTLAKA OKUYUN

Alttaki ankette oy kullanın, varlığınızı hissettirin

iş ve sendika kanunları iş yerlerinde gerektiği gibi uygulanıyor mu

İmza Kampanyasına Destek Ver Mobbing'e Karşı Çık

Bizim Sayfalarımız 1

Bizim Sayfalarımız 2

Bir Fabrika Hikayesi

İkinci Hikayemiz

İŞÇİYE, EMEĞE, ALINTERİNE, HAKKA, HUKUKA SAYGI GÖSTERMİYORLAR

Çarşamba, Ocak 12, 2011

18 OCAK 2011 GÜNÜ DURUŞMA VAR ARKADAŞLAR

0 YORUM YAZ / YADA OKU:

Bu Sayfaya Abone Ol:

İzleyicilerimiz

Çimse'li işçiler yasal hak arayışında

BURAYI MUTLAKA OKUYUN

Alttaki ankette oy kullanın, varlığınızı hissettirin

iş ve sendika kanunları iş yerlerinde gerektiği gibi uygulanıyor mu

İmza Kampanyasına Destek Ver Mobbing'e Karşı Çık

Bizim Sayfalarımız 1

Bizim Sayfalarımız 2

Bir Fabrika Hikayesi

İkinci Hikayemiz